امام رضا

میلاد با سعادت هشتمین گوهر تابناک آسمان ولایت وامامت ،

حضرت علی بن موسی الرضا (علیه الاف التحیه والثناء)

بر همگان مبارک باد.

حریم قدس رضا و رضای رضا

فرقی نمیکند از کجا امده باشی  ،فرقی نمی کند که زائر باشی یا مجاور ،پیش چشم آقا علی بن موسی الرضا (ع)همه زائرند،امام برای همه میهمانانشان احترام قائل هستند .امام،آمدن ،نشستن و دعا خواندن همه را می بینندو آشکار است که نیت همه را نیز می دانند.امام از اعماق وجودت از خودت هم بیشتر باخبرند.زائر که شدی پاک باش،به حرم که آمدی جز آقا به هیچ چیز دیگری فکر نکن اگر می خواهی جوابی بگیری،جوابی که برازنده لبیکت باشد.

 من که باشم که ببینم رخ زیبای تو را        سرمه ی دیده کنم خاک کف پای تو را 

کمتر از ذره ام و شمس دو عالم طلبم          آرزو می کنم ای دوست تماشای تو را

با من خاک نشین لحظه ای از لطف نشین        تا نگاهی کنم آن قامت رعنای تو را

با من بی سر و پا می کنی از لطف صفا        من چه سان شکر کنم این همه اعطای تو را...  

     حجت الاسلام هاشمی نژاد به نقل از علامه مجلسی می گوید:در بحارالانوار برای امام هشتم (ع)، هشت لقب ذکر شده که یکی از این القاب سراج الله است و سراج ؛یعنی چراغ،چراغی که دو عنوان در خود دارد اول نور و دوم حرارت،علی بن موسی الرضا (عیه السلام) سراج الله است.در اینجا سراج به اضافه شده به الله است و الله نیز جامع ترین نام خداست که هزار و یک صفت حق در آن جمع است. اگر می گفتند علی بن موسی الرضا (ع) سراج الرحمان است یا سراج الغفور است یا سراج الودود است،حضت می شدند چراغی که از یک صفت خدا بهره دارد ولی اضافه شده به الله که الله جامع ترین نام خداست،یعنی آقا امام رضا (ع) آیینه خداست و تمام صفات در او جمع است لذا اینجا که آمدی هر چه بخواهی به تو می دهند.امام مظهر رحمانیت حق است،مظهر شفای حق و ستاریت حق،هر چه ره که بخواهی جلوه اش در این حرم جمع است. شیخ المحدثین،جناب صدوق(رحمه الله علیه)می فرماید:یکی از اصحابش در عالم رویا حضرت محمد(ص)را زیارت کرد.به ایشان عرض کرد یا رسول الله امر می فرمایید به زیارت کدام پسرتان بروم؟حضرت فرمودند:آن پسرم که از همه به تو نزدیک تر است.قدری فکر کردم و فهمیدم که امام رضا(ع) از نظر جغرافیایی به من نزدیک تر هستند.عرض کردم یا رسول الله،علی بن موسی الرضا(ع) را می فرمایید؟ایشان سه مرتبه فرمودند:بگو صل الله علیه،بگو صل الله علیه، بگو صل الله علیه.آقایی که ما در حرمش هستیم مظهر همه صفات حق است.او کسی است که پیامبر به پاره تن تعبیرش کرده،کدام حرم برویم که ثواب یک میلیون حج بدهند.براستی که زیارت حرم ایشان حج فقراست.اگر کسی با پول حلال و اعمال کامل به بیت الله الحرام برود فقط ثواب یک حج را دارد ولی در(کامل الزیارات)که سند شیعه است می فرمایند:زیارت امام رضا (ع)هزار هزار حج ثواب دارد.پس به حرم که آمدیم و داخل شدیم وگفتیم:السلام علیک یا امین الله فی ارضه و حجته علی عباده،یک میلیون حج برایمان ثبت می شود.

                           

نقل است وقتی که موکب حضرت به بغداد رسیدمردی به دیدار امام آمد.مورخین نام او را رجب گفته اند.آدم با صفایی بود.او به پیشگاه حضرت آمد و گفت حالا که قصد دارید چند روزی در بغداد بمانید،منت بگذارید و به خانه من وارد شوید.حضرت پذیرفتند.در کنار خانه او مردی بود مبتلا به بیماری برص،بیماری اش هم واگیردار بود.وقتی شنید که حضرت آمده اند و می خواهند آن شب حمام بروند،رفت و از صاحب حمام خواست تا لحظه ورود امام به او اجازه بدهد که به حمام داخل شود.او گفت مانعی ندارد.حضرت نیز وقتی خواستند برای استحمام بروند به غلامشان یاسر فرمودند:دو دست لباس بگذار. غلام سوال کرد چرا؟فرمودند :سرش را بعدا می فهمی.امام داخل حمام شدند. بیمار هم واردشد و به امام گفت:من بیمارم و همه ردم کرده اند،هر کسی به شما پناهنده شد جوابی گرفت.لطفتان شامل تمام عالم است.حضرت به او فرمودند:جلو بیا، کاسه ای را آب کردند،سوره ی حمد را خواندند و آب را از روی سرش شروع کردند به ریختن،آب که پایین می آمدبدن هم از لکه های برص پاک می شد.مرد افتاد روی پای امام و تشکر کرد.حالا ما به امام بگوییم برص نداریم ولی بخل،ریا،حسد داریم و اسیر نفس هستیم. آقای من یکی از آن کاسه های آب روی سر من بریزتا نفسم پاک شود و از حرمت پاکیزه بیرون بروم. حضور در اینجا یقین می خواهد.باید حضرت را زنده وحاضر و ناظر بدانیم،وقتی اذن دخول می خوانیم می گوییم:(صدای مرا می شنوی و جواب مرا باز می گردانی.)بدانیم که پیش بزرگی آمده ایم.

در کامل الزیارات آمده است به حضرت جواد الائمه(ع)عرض می کنند که چرا پدرش مقلب به رضاست.فرمود:چون دشمنانش هم از ایشان راضی بودند.لذا وقتی امام از دنیا رفتند،مامون پرده ها را انداخت و گفت که برایش مرثیه بخوانند.همه تعجب کردند. پرسیدند:چطور؟گفت:چون شما نمی دانیدکه امام رضا (ع) چگونه آدمی بود؛از او هر چه خواستم به من عطا کرد.

آن قدر معجزه و کرامت از صاحب این قبر مطهر ظاهر شده که آدم می ماندکدام را بیان کند.بهترین راه برای گرفتن حاجت،متوسل شدن به این آقاست.عوامل مختلف را واگذاریم به ایشان و با امید به در خانه شان بیاییم.تاریخ نقل می کند که زائر با صفایی بود،همیشه گوشه صحن می خوابید.یک شب خواب می بیندکه امام در قسمت بالاسر روی تختینشسته اند،هر زائری که وارد می شود دو سه قدم جلو می آیندو وقتی خارج می شوند دو سه قدمی بدرقه می کنند.جلو می رود و عرض می کند:اماما!خسته می شوید.امام می فرمایند:چه کنم اینجا مهمان من هستند،با امیدی پیش من آمده اند،بر من است که از میهمانانم پذیرایی کنم.

حریم قدس رضا ملجا و پناه من است       حجاب بین من و او فقط گناه من است

اگر که او نپذیرد مرا به خانه خود                   کدام خانه دیگر پناهگاه من است  

امید است که بخشد گناه و عصیانم                که آگه از گنه و نامه سیاه من است

به وقت مرگ به سویش بود دو دیده من           که دیدن رخ او آخرین نگاه من است